چرا حضرت علی اکبر ناری القری لقب گرفت؟
انتشار: 09 خرد ماه 1394 ساعت 23:03 دیدگاه ها: هيچ

به گزارش گلستان بلاگ،وب سایت «رهروان ولایت» نوشت:

12275_66463

شب که کم کم بساط و سفره آرامش خود را همراه با تاریکی اش بر محیط مدینه می گستراند
نوری از دور دست ها توجه هر رهگذر و هر بی پناهی را به خود جلب می کرد
این شعله آتشی بود که هرشب بر بام خانه برمی افروخت تا اگر مستمندی یا بیچاره ای و یا مهمانی که پناه ندارد،
به سمت شعله های کرامت بیاید و پای سفره اطعام و مهمان نوازی اش بنشیند
هیزم میهمان نوازی اش را آنچنان زیاد می کرد که هر فقیر و درمانده ای از دورترین نقطه آن را ببیند و نظرش را جلب کند
حضرت علی اکبر علیه السلام آنقدر دراین صفت مشهور شد که به «نار القری» مدینه لقب گرفت[1]
پیغمبرانه بود ظهوری که داشتی        خورشید بود جلوه طوری که داشتی
شب‌ زنده‌دار بودی و ذوب خدا شدی     در بندگی گذشت حضوری که داشتی
هر شب نصیب سفره شهرمدینه شد      در کنج خانه نان تنوری که داشتی
مهمان و مهمان نوازی در فرهنگ قرآن و اهل بیت علیهم السلام جایگاه بسیار مهمی دارد  تا آنجا که ابراهیم خلیل را خداوند خلیل خود برگزید به خاطر داشتن این صفت بزرگ؛[2]
اینک به مناسبت چند نکته از این مقوله بسیار مهم را یادآوری میکنیم

فضیلت و برکت های مهمان
پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) می فرماید: «وقتی مهمان وارد خانه ای می شود، به همراه او، رزقش هم از آسمان فرو می آید.
وقتی مشغول غذا خوردن شد، خداوند متعال، گناهان اهل خانه را می بخشد»[3]
پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) می فرماید: «وقتی خداوند اراده کند که به بنده ای خیر عنایت کند، هدیه ای را به سوی او می فرستد»
مردم سؤال کردند: «آن هدیه چیست؟!» حضرت فرمود: «مهمان! چون با رزقش وارد می شود و با رفتنش، گناهان اهل خانه را می برد»[4]
پذیرایی مهمان
امام صادق (علیه السلام) می فرماید: «وقتی برادرت بر تو وارد شد، غذایی پیش روی او بگذار. اگر غذا نداشتی، جرعه آبی برای وی بیاور و اگر نخورد، او را دعوت به وضو کن»[5]
انقدر تاکید برای آن است که مهمان که وارد شد بی بهره و بدون پذیرایی خارج نشود
نهی از تکلف بیش از توان به جهت مهمان:
پیامبر اکرم (صلی الله علیه و اله) می فرماید: « بیش از حد توانتان در پذیرایی از مهمان به زحمت و تکلف نیفتید» [6]
که متاسفانه کم رنگ شدن مهمانی ها بخاطر عدم توجه به این مساله و گسترش فرهنگ تجمل گرایی است
حریم مهمان
امام صادق (علیه السلام) می فرماید: «مهمان تا سه روز مورد ملاطفت قرار می گیرد. وقتی شب سوم فرار رسید، همانند اهل خانه می شود
در این صورت هر چه برای اهل خانه فراهم می شود، برای مهمان هم فراهم کنید»[7]
ونکته آخر…..
امام باقر (علیه السلام) فرمود: «از جمله اموری که جفا است، به خدمت گرفتن مهمان است. هنگامی که مهمان بر شما وارد می شود، در آمدنش، به او کمک کنید
اما وقتی می رود، در رفتنش به وی کمک نکنید؛ چرا که این کار، نشان از خساست و حقارت است.
همچنین برای او زاد و توشه فراهم کنید و سعی کنید زاد و توشۀ خوبی برای او بگذارد. چرا که این کار، نشان از سخاوت است.»[8]

————————————————————-

پی نوشت

[1]منهاج الدموع ‏تالیف علی قرنی گلپایگانی/ص123 (ناری القری به معنای آتش فروزان است. چون آن حضرت در بالای پشت بام آتشی می افروختند که در میان عرب آن آتش به معنای این است که در آن محل میهمانی است.)
[1]جابر بن عبدالله انصاری می گوید: از پیامبر خدا صلّی الله علیه و آله شنیدم که می فرمود: خداوند، ابراهیم را به دوستی (خود) برنگزید مگر
براى آنکه (دیگران را) اطعام مى کرد و شب هنگام که مردم خواب بودند، نماز مى گزارد. (علل الشرائع، ج 1، ص 35)
[3]«إِنَّ الضَّیْفَ إِذَا جَاءَ فَنَزَلَ بِالْقَوْمِ جَاءَ بِرِزْقِهِ مَعَهُ مِنَ السَّمَاءِ فَإِذَا أَکَلَ غَفَرَ اللَّهُ لَهُمْ بِنُزُولِهِ عَلَیْهِمْ» وسائل ‏الشیعه، ج۲۴، ص،۳۱۷٫
[4] «أَنَّهُ قَالَ إِذَا أَرَادَ اللَّهُ بِعَبْدٍ خَیْراً أَهْدَى لَهُمْ هَدِیَّهً قَالُوا وَ مَا تِلْکَ الْهَدِیَّهُ قَالَ الضَّیْفُ یَنْزِلُ بِرِزْقِهِ وَ یَرْتَحِلُ بِذُنُوبِ أَهْلِ الْبَیْتِ».مستدرک ‏الوسائل، ج۱۶، ص۲۵۸٫
[5] «إِذَا دَخَلَ عَلَیْکَ أَخُوکَ فَاعْرِضْ عَلَیْهِ الطَّعَامَ فَإِنْ لَمْ یَأْکُلْ فَاعْرِضْ عَلَیْهِ الْمَاءَ فَإِنْ لَمْ یَشْرَبْ فَاعْرِضْ عَلَیْهِ الْوَضُوءَ/ الکافی، ج۶، ص۲۷۵٫
[6] لا یتکلفنَّ احد لضیفه ما لا یقدر. / کنز العمال، ح۲۵۸۷۶٫
[7] الضَّیْفُ یُلْطَفُ لَیْلَتَیْنِ فَإِذَا کَانَ اللَّیْلَهُ الثَّالِثَهُ فَهُوَ مِنْ أَهْلِ الْبَیْتِ یَأْکُلُ مَا أَدْرَکَ / وسائل ‏الشیعه، ج۲۴، ص۳۱۴٫
[8] مِنَ الْجَفَاءِ اسْتِخْدَامُ الضَّیْفِ فَإِذَا نَزَلَ بِکُمُ الضَّیْفُ فَأَعِینُوهُ وَ إِذَا ارْتَحَلَ فَلا تُعِینُوهُ فَإِنَّهُ مِنَ النَّذَالَهِ وَ زَوِّدُوهُ وَ طَیِّبُوا زَادَهُ فَإِنَّهُ مِنَ السَّخَاءِوسائل‏ الشیعه، ج۲۴، ص۳۱۶٫

به اشتراک بگذارید

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
  • Google Plus
  • Print
نظرات

نظر دادن