این سوره را هنگام وضو گرفتن بخوانید!
انتشار: 02 دی ماه 1395 ساعت 18:10 دیدگاه ها: هيچ

به گزارش گلستان بلاگ، وبلاگ  «نماز» نوشت:

هر مومنی که هنگام وضو گرفتن این سوره را بخواند از گناهانش خارج می شود مانند آن روزی که از مادر متولد شده است.

7787

بنده ای که آماده مناجات و راز و نیاز با اول قدرتمند جهان هستی می گردد، باید از هر لحاظ خود را مهیا سازد و با حالت مورد پسند در محضر او حاضر شود.بدون طهارت از پلیدی های ظاهری و باطنی نمی توان به دستگاه قدسی آن عزیز راه یافت.

هنگام وضو خواندن این سوره را فراموش نکنید
امام صادق علیه السلام در بیانی می فرماید: هر کس سوره قدر را در یکی از نمازهای واجب قرائت کند منادیی ندا می دهد: ای بنده خدا خداوند گناهان گذشته تو را آمرزید پس اعمالت را از سر گیر. (ثواب الاعمال، ص ۱۲۴)
امام رضا علیه السلام می فرماید: هر مومنی که هنگام وضو گرفتن سوره قدر را بخواند از گناهانش خارج می شود مانند آن روزی که از مادر متولد شده است. (فقه الرضا، ص ۷۰)
امام صادق علیه السلام می فرماید: هر کس سوره قدر را بر آبی بخواند و از آن بنوشد خداوند نوری در چشمان او قرار دهد. (مستدرک الوسایل، ج۴، ص۳۱۴)
حضرت در بیانی دیگر می فرماید: هر کس سوره قدر را هنگام خواب یازده مرتبه بخواند خداوند یازده فرشته را مامور می کند تا او را از شر هر شیطانی حفظ نمایند. (مستدرک الوسایل، ج۴، ص ۲۹۲)
و درجایی دیگر فرموده اند: هر کس سوره قدر را شفیع قرار دهد و از درگاه خداوند درخواستی نماید خداوند شفاعتش را پذیرفته و درخواستش را اجابت می نماید.

چرا باید برای نماز وضو بگیریم؟

برای این که پاسخ سؤالاتی از این دست سؤال ها و چراها روشن شود، بهتر است یک اصل اساسی و قاعده کلّی درباره فلسفه احکام بیان شود تا در همه موارد قانع کننده باشد.
وقتی که به زندگی روزانه خود می نگریم، می بینیم هنگامی که مثلاً بیمار می شویم و به پزشک مراجعه می کنیم، پزشک نسخه ای که در آن چند دارو نوشته شده، برای ما تجویز می کند. دستور می دهد که هر روز و هر چند ساعت فلان دارو را مصرف کنید. و از خوردن فلان و فلان غذا پرهیز نمایید.
بدون این که از خصوصیات داروها سؤال بکنیم، دستورهای او را عمل می کنیم، چون به دانش و تخصّص او در رشته طب معتقدیم و می دانیم جز درمان و بهبود ما منظور دیگری ندارد.این مثال و نظائر آن روشن می کند که اگر انسان به دانش کسی ایمان داشته باشد و او را متخصص بداند و نیز بداند نظر بدی در کار نیست، قطعاً دستورهای وی را بدون چون و چرا عمل می کند.

در بیانی حضرت رضا (علیه السلام) می فرماید: می بینیم که خدا چیزهایی را حلال کرده است که مردم در زندگی و ادامه اش به آن نیازمند هستند و برای آنان مصلحت و فایده ای دارد و چیزهایی را حرام کرده که علاوه بر این که مورد نیاز بشر نیست، موجب فساد و فنا و نیستی او می باشد.

احکام و مقررات دینی هم نسخه هایی است که پیامبران الهی و پیشوایان دین از طرف خدا برای بشر آورده اند تا سعادت و خوشبختی آنان را از هر جهت تأمین نمایند. بدیهی است وقتی اعتقاد داشته باشیم که این احکام از علم بی پایان الهی سرچشمه گرفته و به حکمت و لطف و مهربانی خدا نیز ایمان داشته باشیم، همچنین بدانیم پیامبران در تبلیغ و رساندن پیام های الهی گرفتار خطا و لغزش و اشتباه نمی شوند، یعنی به معصوم بودن آنان معتقد باشیم، با کمال جدیّت و بدون هیچ اضطراب، در عمل کردن به دستورهای دینی می کوشیم. احتیاج و نیازی نمی بینیم از خصوصیات فلسفه احکام و مقرّراتی که قرار داده شده، سؤال نماییم، زیرا می دانیم خدا دانشی بی پایان دارد. هر چه مقرّر کرده، به خیر و صلاح ما بوده است. انبیای الهی نیز در بیان احکام اشتباهی نکرده اند.
البته نمی گوییم کسی نباید از فلسفه احکام سؤال کند و یا نباید دنبال تحقیق و جستجو بر آید، زیرا شکی نیست که هر کسی این حق را دارد که با تمام وسائل ممکن، برای آگاهی از اسرار احکام و قوانین دینی بکوشد. خوشبختانه امکانات زیادی هم برای این کار موجود است، چنانکه در قسمتی از آیات و بسیاری از کلمات پیشوایان بزرگ دین، توضیحاتی درباره فلسفه احکام وارد شده است.
از طرفی یک سلسله قرائن عقلی که با پیشرفت علوم، روز به روز افزایش می یابد، پرده از روی بسیاری از این اسرار برداشته است. در عین حال اگر از حکمت برخی از احکام و دستورهای دینی، آگاهی نیافتیم، این مسئله ناشی از ضعف فهم و دانش ماست، نه آن که حکمتی در آن وجود نداشته باشد. نباید عمل را به واسطه ندانستن حکمت حکم ترک کنیم، در حالی که به صورت کلی می دانیم که حتما در آن مصالحی وجود دارد.
چنانچه در بیانی حضرت رضا (علیه السلام) می فرماید: می بینیم که خدا چیزهایی را حلال کرده است که مردم در زندگی و ادامه اش به آن نیازمند هستند و برای آنان مصلحت و فایده ای دارد و چیزهایی را حرام کرده که علاوه بر این که مورد نیاز بشر نیست، موجب فساد و فنا و نیستی او می باشد.» (بحارالانوار، ج 6، ص 93)
بر همین اساس دانشمندان دینی می گویند: احکام شرع تابع مصالح و مفاسد است، یعنی چیزی بدون جهت حلال یا حرام نشده است. البته وقتی گفته می شود: فلان کار به مصلحت بشراست، نباید فقط فواید جسمی و بهداشتی به نظر آید، بلکه فواید جسمی، روحی، فردی، اجتماعی، دنیوی، اخروی و هر نوع فایده دیگر که فرض شود، همه جزء مصالح بندگان است. چه بسا یک حکم فایده جسمی نداشته باشد، ولی از نظر روحی باعث تهذیب و پاکی نفس شود، مثلاً سجده کردن و سرگذاشتن بر خاک اثر بهداشتی ندارد، ولی باعث تواضع و بندگی در مقابل پروردگار می شود. روح و روان انسان جلا پیدا می کند.
از امام علی بن موسی الرضا (علیه السلام) نقل شده است: «برای این به وضو مأمور شده ایم که بندگان هنگامی که در پیشگاه خدا می ایستند و با او مناجات می کنند، پاک باشند. از آلودگی ها و نجاست ها دور باشند. قلب انسان برای قیام در پیشگاه خدا نورانی و با صفا باشد.» (تفسیر نمونه، ج 4، ص 293).
همان گونه که از این روایات و روایات مشابه آن بر می آید، هدف اساسی این اعمال، نورانیت و پاکی قلب ها است و در ضمن طهارت ظاهری نیز حاصل می شود.

بنابراین وضو هم جسم را پاکیزه می کند و هم از نظر معنوی به وسیله قصد قربت، اثر تربیتی خوبی برای انسان دارد و موجب قرب الهی می شود. در عین حال که موجب تذکر و یاد آوری انسان و آماده کردن او به ایستادن در مقابل پروردگار می شود.

امام رضا علیه السلام می فرماید: هر مومنی که هنگام وضو گرفتن سوره قدر را بخواند از گناهانش خارج می شود مانند آن روزی که از مادر متولد شده است.

فایده غسل و وضو تنها نظافت جسمانی نیست تا کسی بگوید وقتی که بدن انسان تمیز است، چرا باید غسل یا وضو انجام دهد. فوائد دیگری غیر نظافت بر این عبادات مترتب است که یکی از مهم ترین آن ها احساس قرب معنوی و یادآوری انسان در مواقع مختلف از زندگی و اظهار تعبد و تسلیم انسان در مقابل پروردگار است.

در روایتی از امام صادق (علیه السلام) آمده است: «الوضو علی الوضو نورٌ علی نور (محمدی ری شهری، میزان الحکمه، عنوان4106) وضو بعد از وضو، نور بر نور است». یعنی باعث نورانیت چند برابر می شود.
پیامبر (صلی الله و علیه و آله) فرمود: «اگر انسان با طهارتی دوباره وضو بگیرد، برای او ده حسنه و ثواب نوشته می شود.» (همان).
غسل و وضو از جمله طهارت هایی است که غیر از جنبه نظافت و تمیزی بدن، باعث نورانیت قلبی و صفا و تقویت روح معنوی انسان می شود. این هدف اساسی در تشریع غالب احکام و تکالیف الهی به خصوص اعمال عبادی است. ایجاد نورانیت دل و نیاز معنوی چیزی است که انسان ها در هر عصر و زمانی بدان نیاز دارند، به خصوص در عصر حاضر که عصر ماشین و توجه به زندگی مادی و بحران معنویت در جوامع است.

 

به اشتراک بگذارید

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
  • Google Plus
  • Print
نظرات

نظر دادن