احترام به چه قیمتی؟!
انتشار: 05 بهم ماه 1394 ساعت 16:11 دیدگاه ها: یکی

به گزارش گلستان بلاگ،وب سایت «گردان سایبری خیبر» نوشت:

 

شاید این نوشتار ربط مستقیم نداشته باشد اما احساس می کنم بعضی رفتارها شهدا را آزرده خاطر می کند به این معنا که با اهداف شهدا سازگاری ندارد …

وقتی کسی در جامعه دینی ما پیدا می شود که با ادبیاتی تحقیر آمیز، کارگران زحمت کش و شریف شهرداری و البته مسلمان و محترم را با یک فوتبالیست غربی که علیرغم همه شایستگی هایش معلوم نیست به چه مسلک و آیینی است مقایسه می کند دل هر انسان باوجدانی بدرد می آید، لازم نیست آدم مسلمان باشد تا دلش از این سخن اندوهناک شود، فقط کافی است کمی آدم باشی.!

آیا درست است بگویی: “آنها که با استعدادند لیونل مسی می شوند و آنها که مستعد نباشند کارگر شهرداری؟؟؟”

1256416_342

بی مقدمه چند نکته از خاطرم می گذرد:

۱٫ گوئی بعضی حقیقت خودشان را گم کرده اند و یادشان رفته، آنچه در مرتبه اول ارزش داردانسانیت و شرافت و کرامت انسانی است نه موقعیت و مِکان اجتماعی و نه شهرت و القاب؛ بقول سعدی شیرین سخن:

نه همین لباس زیباست نشان آدمیت

۲٫ ارزش و اعتبار حقیقی انسان به تقوا و پارسایی و حقیقت بندگی است چنانکه قرآن شریف فرموده است:

“ان اکرمکم عندالله اتقیکم”  (حجرات، آیه ۱۳)

و از سویی فلسفه آفرینش انسان، برای بندگی و عبادت است.

“و ما خلقت الجن و الانس الا لیعبدون”(الذاریات، آیه ۵۶)

و افتخار گل سر سبد عالم هستی یعنی حضرت محمد (ص) اولاً به عبد بودن اوست آنگاه به اعتبار رسالت و نبوتش.

اخر آدم چقدر باید جاهل و محروم باشد.

مگر از مقام رسالت و نبوت بالاتر هم داریم که ما وقتی می خواهیم در تشهد نماز شهادت بدهیم به حقانیت گل سر سبد عالم هستی، می گوییم: اشهد أن محمداً عبده و رسوله “…یعنی اولاعتبار آدمیت به عبد خدا بودن است بعد هر منصب و موقعیتی که دارد.

اگر عبد خدا نباشی هر چه باشی، فرعون و نمرود  و قارون تاریخ باشی، یا اوباما و نتانیاهوی زمانه، مدیر کل باشی وزیر باشی یا وکیل و یا هرچه اسمت باشد می خواهد لیونل مسی باشد و یا پسرخاله فرشاد و یا دایی علی، بدون خدا هیچ نیستی، اگر کالانعام نباشی بل هم اضلی؟؟؟

و اگر عبد خدا باشی؛ می خواهد ابوذرغفاری باشی یا سلمان که از دار دنیا هیچ نداشتند و یا به هر کسوتی باشی، کارمند جزء باشی و یا کارگر شهرداری؛ همین که انسان و عبد خدایی، همه چیز هستی، اشرف مخلوقاتی و همه دارائی های عالم هستی در برابر ارزش حقیقی تو از آب بینی بزغاله ای بیمار کم ارزش تر است.

مگر نشنیدی که اوصیاء الهی در مناجات با خدا عرضه می دارند: خدایا انکه تو را دارد چه ندارد و انکه تو را ندارد چه دارد …(خدا کند این معنا را بفهمیم)

۳٫ افتخار و اعتبار و ارزش آدم نه به خوب توپ زدن است و  نه به خوب گل زدن، که اینها همه لهو و بازیچه است و موقعیت هایی که از این مسیر حاصل می شود همه امور اعتباری دنیوی اند و انچه ماندگار و همیشگی و ارزشمند است توشه تقوا و رستگاری است.

۴٫ آدم وقتی با چنین افرادی مواجه می شود ناخودآگاه به یاد قارون، با آن همه ثروت و مکنت و با آنهمه دبدبه و کبکبه اش می افتد. قارونی که در اوج  غرور و خودبزرگ بینی بود و نسبت به دیگران و ضعفای بنی اسرائیل به ثروت و دارائی اش فخر فروشی می کرد.

۵٫ و نیز به یاد سنت های الهی که نه قابل تحویل اند و نه قابل تبدیل می افتم که

: “فَلَن تَجِدَ لِسُنَّتِ اللَّهِ تَبْدِیلًا وَلَن تَجِدَ لِسُنَّتِ اللَّهِ تَحْوِیلً”(فاطر، ۴۳)

و در همه زمانها این سنت ها جاری و ساری است و نیز اینکه خدا با کسی قوم و خویشی ندارد، آیا کسانی که قارون وار فخر فروشی می کنند از تحقق دوباره سنت های الهی نظیر نمونه های که در تاریخ، برای اقوام و افرادی نظیر قارون اتفاق افتاده هراس نمی کنند؟.

واقعاً باید از این افراد پرسید، با اهمیت ترین شغل و مؤثرترین افراد در زندگی اجتماعی کدام است؟!

تنها کافی است یک روز کار پاکسازی شهر از آلودگی ها و ضایعات ساخته و پرداخته من و تو تعطیل شود، بی شک، کار تنفس، که مهم ترین رکن حیات بشری است آنهم در تهران بزرگ با آنهمه آلودگی و دود نیز، تعطیل می شود.

آنوقت تو هم به باشگاهت نمی رسی و حتی لحظه ای نمی توانی فوتبال لیونل مسی ات را تماشا کنی … !

احترام گذاشتن به هم نوع هیچ ربطی به پست و مقام وی ندارد!

چه بسا هستند انسان هایی که برای خودنمایی و چاپلوسی و  بعضی مواقع برای تفریح و خنده بسیاری از قشر های زحمتکش جامعه را به سخره میگیرند و بدون هیچ ملاحظه ای این رفتار های زشت خود را ادامه میدهند . این انسان ها با این کار خود فقط شخصیت خود را نشان میدهند! چیزی از ارزش افراد دیگر کم نمیشود!

این قشر زحمتکش جامعه علاوه بر این همه سخت کوشی و کار های شبانه روزی، مشکلات مخصوص به خود را دارند..از حقوق و مزایای کم آنها گرفته تا سختی های کار آنها در فصل های سرما و گرما…پس با نیش و کنایه های خود و با لفظ های بی ادبانه و تند با آنها صحبت نکنید و تا آنجایی که میتوانید با آنها همکاری کنید!

پ ن : طبق قانون طبیعت ، همه ی افراد جامعه به یکدیگر و به همکاری همدیگر نیاز دارند و در واقع مکمل همدیگر هستند! دیگران را مسخره کنید در واقع کار خود را سنگین تر کرده اید!

به اشتراک بگذارید

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
  • Google Plus
  • Print
نظرات

یک نظر به "احترام به چه قیمتی؟!"

  1. مصلح می‌گه:

    با سلام . نشر مطلب زیر باعث خوشنودی ماست ::

    http://iagph.ir/post-64.aspx

نظر دادن